Tal día como güei, un 15 de setiembre, nel añu 1946, Isidro Lángara volvía a xugar un partíu col Real Oviedo, diez años dempués de que'l xugador, debido al entamu de la guerra civil española, cruciase l'Atlánticu rumbu a América, onde amosó'l talentu que yá eshibiera n'Europa.

El so regresu pa xugar nel Real Oviedo causara una enorme espectación; principalmente n'Asturies pero tamién en tol fútbol español, que lu recordaba por ser máximu goleador tres veces seguides en Primera División xusto enantes del conflictu bélicu.

Triunfara n'América, marcando goles per tolos llugares. N'Arxentina foi máximu goleador na primer división, igual que lo foi dempués en Méxicu en dos ocasiones.

El so regresu a Uviéu el 20 d'agostu de 1946 causara una tumultuosa presencia de xente nes cais de la capital d'Asturies pa recibir al so ídolu, del que nun s'esqueceran y al que siguíen almirando.

Unes selmanes dempués, el 15 de setiembre, l'oviedismu pudo ver a Lángara en acción na casa, nun partíu amistosu disputáu ente'l Real Oviedo y el Racing de Santander nel Stadium de Buenavista.

A pesar de la almiración xeneralizada, esistíen tamién delles pequeñes duldes, en forma de mieu, respeutu al rindimientu que podría ofrecer Lángara, que dexara'l Real Oviedo con venticuatro años d'edá y tornaba con diez más.

El equipu asturianu ganó por 6-1 al cántabru y, pa aliviu y satisfacción del oviedismu, Lángara marcó cuatro tantos. El fenómenu taba de vuelta, y con él, el gol.